İSTANBUL  

Yemliha Gürlek
Yemliha Gürlek

İlk defa gördüm seni, yıl iki bin yirmi bir,

Deniz toprak yar olmuş, sende yatar ekabir.

 

Boşa dememişler ya, dört diyardan biri diye,

Bu şehit kokan şehir, ecdadımdan hediye.

 

Aşkın emeğin terin dokusuyla yoğrulmuş,

Esaret zindanından, Türk sanıyla doğrulmuş.

 

Adaya oturtulmuş, altı üstü cevahir,

Düşmana geçit vermez, mevzi de kilit bahir.

 

Masal şiir hikaye, senin ruhundan doğar,

Ay Güneş sana bakar, yağmur hep sana yağar.

 

Boğaz efsunlu boğaz, öyle yakışmış ahenk,

Yanar akşamları, minareler köprüler renk renk.

 

Bakıyor iki hisar, gözleri ta ufukta,

Ey koca sırlı şehir, seni bekler.

 

Duruşun vakarlıdır, niyetin hakka yakın.

Seni dost şehir bilip, gelmişler akın akın. 

 

Meyilini halini, değiştirme ha sakın,

Garbın seyahat yolu, ekmek kapısı şarkın.

 

Sen hakansın Fatihsin,herkes sana aşina,

Yine meydan okursun, Bizans’a tek başına.

 

Boğaz gümüş, martılar gümüş, kubbeler gümüş.

Üstte gök altta deniz, seni bağrına gömmüş.

 

Sende yaşıyor sanat, canlı ve hareketli,

Ayasofya Top kapı, bu gün daha bereketli.

 

Top kapı Dolma bahçe, denize bakan saray,

Ulu hakanın hayali, gerçek oldu Marmaray.

 

Gündüz bir alemsin sen, gece başka bir  alem,

Şu cengini dengini, dile sığdırmaz kalem.

 

Tüm dünyanın insanı, Ayasofya’da birleşir.

Beşiktaş 'ta toplanır, Topkapı’da dertleşir.

 

Dostlar unutma  Seni, koç yurdu Sultan şehir,

Sana bakar  yüreğimden çıkan coşkun nehir.

 

 

- Elbistan Kaynarca, Yemliha Gürlek tarafından kaleme alındı
https://www.elbistankaynarca.com/makale/9411112/yemliha-gurlek/istanbul