MÜMKÜNSE UZAK DURUN!

Kimleri mi kastediyorum, kimlerden mi bahsediyorum?

Tabii ki, kendini beğenmiş kibirli, ukala, kasıntı ve bencillerden!

Günümüzde bencil insanlar o kadar çoğaldı ki…

Bencil olmayan insanları mumla arar olduk.

Bencillerin tek düşünceleri vardır.

O da kendi, çıkarlarıdır, çıkarlarını her şeyin üstünde tutarlar.

Onların ipiyle kuyuya inilmez. Yarı yolda bırakırlar.

Benciller, toplum içinde yapayalnızdırlar.

Benciller, sahte bir maskeyle dolaşırlar.

Benciller, kendilerini beğenmiş, ukala, ikiyüzlü ve nankör olurlar.

Başka bir deyişle menfaatçi ve çıkarcıdırlar.

Bencillik, hiçbir zaman insana mutluluk ve huzur vermez.

Kendileri mutsuz ya başkalarına da bunu tavsiye ederler, inanmayın böylelerine.

Bütün başarıların, bütün övgülerin, bütün alkışın kendilerine gitmesini isterler.

Cahil bile olsalar, kendi söylediklerinin doğruluğundan emindirler.

Karşılarındaki insanı kolayca suçlarlar, kötü hissettirmeye bayılırlar.

Paylaşmayı, dayanışmayı bilmezler. Kendi çıkarları uğruna her türlü hainliği yaparlar. Doğru düzgün çaba göstermeden her istediklerinin olmasını beklerler.

Bencillik duygusuyla kendini besleyen insan, hayatı boyunca yalnızlığa mahkûmdur. Çünkü duygularını paylaşmayan, onları çevresiyle yaşamayan bir insan düşünülemez. Hüzünler, sevinçler insanlarla paylaşıldığında azalır ya da çoğalır.

Rus edebiyatçı Ivan Turgenyev bencillik üzerine şu veciz sözü söylemiştir:

“Bencil insan, tek başına kalmış meyvesiz bir ağaç gibi kurur gider.”

İşin kötüsü bu devirde çok bencil insan var. Bunlardan itinayla uzak durmak, hayatımıza sokmamak gerekir.

“Bencil, başkalarının kusurlarını tartarken, parmağıyla terazinin kefelerini bastırmayı maharet sayar.”

Uzatmadan tam da bu noktada, bencillik üzerine kısa bir öykü anlatalım.

"Bencil "yalnız " olarak doğmuştu. Çok büyük sıkıntıları vardı yaşama gözlerini açarken. Aç, güçsüz ve çaresizdi. Lakin bunu anlatacak çok güçlü bir silahı vardı Elinde " Gözyaşları" Sadece kendini düşünmeliydi çünkü sadece o vardı ve tek başına idi.

Derken önce "Şefkat " daha sonra da " Sevgi" ile tanıştı. Onu hemen kollarına almışlar, giydirip ısıtmışlar, karnını doyurmuşlar, şarkılar söyleyip uyutmuşlardı. Onun bütün kaprislerine içten bir sıcaklıkla göğüs geriyordu onlar. Birde kalplerindeki en güzel duygularla sarıp sarmalıyorlardı onu büyürken "Bencil " şımarıktı. Onu dizginleyip uslandırmak oldukça güçtü.

Bu yüzden bir süre sonra "Eğitim" devreye girdi.

"Bencil" oldukça asi idi. bir süre dirense de "Eğitimin " tatlı dili ve nezaketi onu gitgide eğitime doğru çekti. Ama gene de bencil ara sıra ortadan kaybolup "Oyun " denen eğlenceye kendini atıyordu artık ona benzeyen diğer " Benciller " de tanışıp arkadaşlık etmeye başlamıştı. Küçük "Bencil "Diğer bencillerle zaman geçirdikçe birlikte "neşe "yi ve "Paylaşma " yı tanımaları fazla zaman almadı böylece. Aradan yıllar geçtikçe eğitimle daha sıkı fıkı oldular." Bencil sevgi şefkat eğitim ve paylaşımın arasında büyümeye devam ediyordu. Onlarsa aralarında hep "mutluluk " denen birinden bahsediyorlardı. Dayanamadı bir gün sordu eğitime:

"Ne idi mutluluk"

"Mutluluk senin içinde" dedi. "Yeter ki onu hisset.

Öyle bir hisset ki çevrendekilere de yayılsın." Yalnız unutma onu korumak biraz da senin elinde. Mutluluk birazda çaba ve özveri ister. Ama inan "Bencil" bu hepsine değer. Bencil o anda içinde "mutluluğu " hissetti. Sımsıcaktı ve hiç de sandığı kadar uzakta da değildi. Mutluluk kendi içinde ve yanı başında idi!

Başından beri hep tek başına olduğunu sanıyordu ama aslında hiç yalnız değildi. Özellikle Sevgi ve şefkat onu hiç bir zaman yalnız bırakmamış her zaman destek olmuşlardı. Gözleri yaşardı "Bencilin" Nasıl olup da bunları şimdiye kadar bunları düşünememişti. Şimdi sevgi ve şefkati içinde ta derinden hissediyordu. Öyle güzel bir duygu idi ki bu…

Daha sonra diğer bencilleri ve paylaştıklarını düşündü. Neşelenmişti işte o an eğitimle göz göze geldiler.

Eğitim ona gülümseyerek dedi ki "Artık senin benimle bu en son günün " Bencil ağlamaklı oldu birden ne kadar da alışmıştı ki ona…

" Bencil her şey için teşekkür ederim eğitimini başarıyla tamamladın. Sen tanıdığım en başarılı öğrencimdin. Keşke herkes senin gibi olsa idi Bundan sonra seni YAŞAMIN kollarına atıyorum artık sana "İNSAN" diyeceğiz. İNSAN hiç bir zaman eğitimi ve onun ona verdiklerini unutmadı. Yaşama koştu ve ona kucak açtı artık aldıklarını tek tek Yaşama verme zamanı gelmişti Artık paylaşma zamanı idi Sevgi ve şefkat ise onunla birlikte mutlulukla yaşamdaki diğer İNSANLARA gülümsüyordu.

Mümkünse bencillerden uzak durun, sağlıcakla kalın.

 

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Bekir Yılmaz - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Elbistan Kaynarca Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Elbistan Kaynarca hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Anadolu Ajansı (AA), İhlas Haber Ajansı (İHA), Demirören Haber Ajansı (DHA) tarafından servis edilen tüm haberler Elbistan Kaynarca editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Elbistan Kaynarca değil haberi geçen ajanstır.