BOZKIRIN GÜLÜ

Tüm insanlık sana uzatır eli,

Döner huzurunda bir insan seli,

Manevi havası bir saba yeli,

Esiyor Konya’da bozkırın gülü.

 

Horasan diyarı ana bucağın,

Konya’da tütüyor mutlu ocağın,

Zülfikar yazıyor kutlu sancağın,

Sırrı Ehli Beyit bozkırın gülü.

 

Rabbim izin verdi mücrim kuluna,

Bir kış günü düştüm nazlı yoluna,

Uzatıp elimi koydum koluna,

Huzurla yatıyor, bozkırın gülü.

 

Varıp gözümle gördüm, hırka ile fesini,

Burnuma tütüyordu, kokladım nefesini,

Sanki canlı duydum, kamış ney'in  sesini,

Her gelen seni dinler, dinler bozkırın gülü.

 

Dolup dolup boşalır,Konya’nın trenleri,

Kenarından geçerken, ötüyor sirenleri,

Hâlâ gelip gidiyor, Horasan erenleri,

Selamlayıp geçiyor, gözler bozkırın gülü.

 

Tarihi nakış nakış, tel tel eyleyip ördüm,

Mesnevini okudum, ruhum ruhuna sürdün,

Ön sekiz bin âlemin, gerçek dersini gördüm,

Müritlerin pervane, döner bozkırın gülü.

 

Rabbim sana bahşetmiş, insanlığın dokusun,

Çarpık zaman, çağ dışı, senin aşkın okusun,

Üç hisar kalesinden, yakın aldım kokusun,

Her dört mevsimde solmaz, kokar bozkırın gülü. 

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Yemliha Gürlek - Mesaj Gönder 19 Okunma


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Elbistan Kaynarca Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Elbistan Kaynarca hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.