Savaştan, kavgadan çok çekti dünya

Gömülsün silahlar, girsin toprağa

            Yürek coğrafyamız uzansın aya

            Lokman’a mı kaldı, Süleymân’a mı

Bâki sandığımız kos-koca dünyâ

            İşte geldi, işte gidiyor hayat

            Eller tutuşursa kalmayız yaya

            Giden ne götürür alır da burdan

            Bilirsek ruhumuz konar saraya

            Gömülsün silahlar, girsin toprağa

Sözün sultanları çağrı çıkarın

İyiden, güzelden, doğrudan yana

            Yazın da kalemsiz kavli sulara

            Kalksın esrikliği, can gelsin cana

            Dökülen gözyaşı kurusun artık

            Âsude hayatla gülsün her ana

            Çocuklar yarına emin yürüsün

            Bütün dünyâ muhtaç böyle bir ân’a

            Sözün sultanları çağrı çıkarın

            Çık gel neredeysen sevgi sultânım

            Cihânı halk eden Hakk’tan ötürü

            Değişse de bugün sevgi mayamız

            Kalmalı dünyada Yunuslar türü

            Ancak mecâl bitti hep beklemekten

            Bekletme sultanım bugüne yürü

            Dur de; savaş, kavga, kötü ne varsa

            Yeni sözler söyle, kalpleri bürü

            Çık gel, neredeysen sevgi sultânım

            Titreşen, gerilen yeni dünyâda

            Barışı kalplere yazmak mârifet

            Ey sevgi sultânım! kavil üstüne

            Sevgiyi yeniden bize târif et

            Umutsuz değiliz, daraldık lâkin

            Gel sığlaşan fikirleri ârif et

            Güzeli tükenmiş bütün beşeri

            Yeniden.. yeniden; tekrar zarif et

            Titreşen, gerilen yeni dünyada

            Öyle bir dünya kuralımki yeniden

            Kinler yapraklarca kurusun gitsin

Öfkeler, nefretler karlar üstünden                                

            Güneş doğumuyla erisin gitsin

            Bulutlara ağan yıllanmış kinler

            Rüzgâr çıktığında dağılsın gitsin

            Çocuk yüreğinde barış kelâmı

            Bütün yüreklere sağılsın gitsin

            Öyle bir dünya kuralımki yeniden