·         / Ant olsun asra / Kaleme / Divite /

·         / Mürekkebe /  Ve hürriyete /

• / Ki kalem / Özgürlüğün demini /
• / Yazmak zorundadır... /

-I-   

İlk defa Kâbil’le bozuldu töre

Kanlar ılık ılık toprağa düştü

Değdi bıçak sırtı, hayınlık cana

Hâbil’in nefesi gül-bağa düştü

Çiğnendi ilk defa insan hakları

Güzellik zâlimle bir ağa düştü

Belâ kanla yundu dünya başında

Özgürlük boğuldu ırağa düştü

İlk defa Kâbil’le bozuldu töre

Değişti dünyada bir anda denge

Mazlumlar öndeyken arkaya düştü

Şeytan telkin etti kötülükleri

Kardeş kardeşiyle kavgaya düştü

İnsanlık cem olmuş gülce yaşarken

Bozulan töreyle kavgaya düştü

Rezil-rüsvây etti iblis âlemi

Âlem savaşlarla ayağa düştü

Değişti dünyada bir anda denge

Şeytan kaptan kaba koydu kalpleri

Yusuf hicâbıyla kuyuya düştü

Kardeşin kardeşe zâlimliğiyle

Güzellik kuyuda uykuya düştü

İnsan tacirinin köle avında

İnsanlık bir yeni pusuya düştü

Vuruldu haklara bir daha darbe

Yusuf bir pazarda satıya düştü

Şeytan kaptan kaba koydu kalpleri

Kabuk bağlamadı yaradaki kan

Âlem döndü, canlar günâha düştü

Hak haklının değil, oldu güçlünün

Mahzunlar yüreği hep âha düştü

Demler sürdü Firavunlar, Nemrutlar

Hepsi de ayn’olan cenâha düştü

Parsellendi öbek öbek yeryüzü

Ah! Bir o şaha, bir bu şaha düştü

Kabuk bağlamadı yaradaki kan

Kalmadı tahammül hakka, hukuka

Hürriyetler her-dem yarına düştü

Bir beyaz muştuyla gelen İbrahim

Harlı ateşlerin nârına düştü

Nemrut bâki sandı koca âlemi

Saltanat düşünün kârına düştü

Nice Haccac, nice Sabbah zulmünden

Gül-canlar feryâdın zârına düştü

Kalmadı tahammül hakka, hukuka

Dünya tarihinde câhil-cühelâ

Girdi bir telaşa, yalana düştü

Yaratan ipinden koptu cehâlet

Savaşa, kavgaya, talana düştü

Cümle bir işkence / ve belâ-berzâh

Nice tahakkümle dolana düştü

Güzeller ufuklar gösterdi ama

Zâlimler zulmüyle kör-âna düştü

Dünya tarihinde câhil-cühelâ

Ne zalim, ne zulmet kalktı ortadan

Yeryüzü çok zaman fesada düştü

Krallar, Tiranlar, ağalar, beyler

Hakkın  karşısında hasede düştü

Gülmedi bir ömür Yusuf soylular

Kaderleri çıkmaz miyâda düştü

Dün dünde kaldı ya, daha yakında

Bağdat’ta analar feryâda düştü

Ne zulüm, ne zulmet kalktı ortadan

/ Ve mürekkebin kuruduğu /

/ Kalemin kırıldığı yerde /

/ Kan / Gözyaşı vardır... /

-II-

Mürekkepler kurumasın kalemde

Yazsın fikri kalem, yazsın özgürce

Hakka, hürriyete; insana dâir

Çizsin fikri kalem, çizsin özgürce

Dizilirse nasıl inci-mercanlar

Dizsin fikri kalem, dizsin özgürce

    - Açılırken pencereler öteye...

Gönüller bulanık, durulsun özden

Zulmetin devrânı dönmesin yeter

Bir lâhza huzûru ansın yürekler

Otağlar, ocaklar sönmesin yeter

Cellatlar hükmünü atsın cebinden

Ufuklar, ışıklar sönmesin yeter!

    - Açılırken pencereler öteye...

Vurulmasın fikre pukağ-pranga

Fikir kokuları tel-tel saçılsın

Yer kara, gök kara kalmasın her dem

Yeni ufuklara doğru uçulsun

Öz ülkeler, özgür özgür ülkeler

Doysun özgürlüğe, bahtlar açılsın

    - Açılırken pencereler öteye...

İntifada kırılmasın kol-kanat

Dinsin mazlumların âh-ı feryâdı

Filistin’de, Vietnam’da, Moro’da

Kalksın intikamın, kör-kînin adı

Çeçenistan, Afganistan, Irak’ta

Kara esaretin bitsin miyâdı

    - Açılırken pencereler öteye...

Özgürlük bir beyaz olsun da türkü

Baş eğmesin taca, ne de bir şaha

Haccac’ın, Sabbah’ın çağdaş güçleri

Girsinler girdâba, düşsünler vaha

Güzellik çirkinden çok zulüm gördü

Görmesin hayını güzel bir daha

    - Açılırken pencereler öteye...

Barıştır yalnızca güzellik demi

Çirkinlik güzelden elini çeksin

Güller gülü tartsın, yüreği yürek

Dünya özgürlüğün tacını taksın

İnsan haklarıysa bırakın-yeter

Baskılar, darbeler suyundan çıksın

   - Açılırken pencereler öteye...

Özgürlük bir beyaz sevda türküsü

Dünya bir ağızdan söylesin aşkla

Birleşsin âlemin bütün sazları

Barışı çalsınlar edilen meşkle

Barış âbat olsun, savaş kaybolsun

Kardeşlik renklensin, çinili köşkle

     - Açılırken pencereler öteye...

           / EY ÖZGÜRLÜK /