İnsan bilincinin, yok etmek için en büyük savaşı verdiği;  ama yok etmeyi bir türlü başaramadığı kavramdır ölüm. Çünkü yaşamın içinde bir olgudur, belki de sonsuzluk içinde bir evredir ölüm. Her ölüm bir yok oluştur; ama bir iletidir de anlayan zihinler için.

Ölüm;  kalanlar için anıların birer birer anlamsızlığa döküldüğü, geçmişin belirsizleştiği andır. İnsana “Her şey rüyaymış!”  dedirten bir uyarıdır. Değer yargılarını değersizleştiren, yaşamı bulanıklaştıran sistir ölüm.

Saça düşen aklarda, yüze düşen çizgilerde payı vardır ölümün. Deneyimlere deneyim katar düşünenler için. Duygu dünyasını sarsar duyanlar için. Korkudur, tehdittir, uyarıdır, bilinmezdir ölüm. Adı vardır, yok oluş denir kimi kez; nasılını kimsenin bilmediği.

Bir duvardır ölüm, herkesin sonunda çarptığı; bir uçurumdur derinliği meçhul; bir yolculuktur teslim olunmuş, zoraki tutup götürülmüş.

Sararan yapraklardır, kararan bulutlardır, sıfır noktasına dönen umutlardır ölüm. Bazen bir roman kadar dolu, bazen bir romanın sonundaki nokta kadar hiçtir ölüm.

Ağlayarak gelinen dünyayı sessizce terk ediştir, sevenlerin acısını umursamadan. Atasözünün dediği gibi kara bir devedir ölüm, herkesin kapısına çöken. En sıcak mevsimde bile soğuktur ölüm.

Birkaç elementten, birkaç mineralden oluşmuş bedeni çürümeye terk ederken atılan bir çığlıktır ölüm; sessiz ve çaresiz. Her şeyin yalana dönüştüğü andır ölüm; anılar içinde, acılar içinde.

Her ölüm amansızdır; zamansızdır, pervasızdır. Her ölüm bir dünyanın sönüşü, bir rüyanın bitişi, bir sevdanın acıya dönüşünü simgeler. Kim bilir belki de her ölüm; bir uyanıştır, yeni bir hayattır, bir hissediştir. Kim bilir?   

Her ölüm bir öyküdür; kahramanlarıyla, olaylarıyla, yer ve zamanıyla.

Belli ki bir şeyler anlatır, ölüm… 

Anlamak gerek!