Her geçen gün değerlerimizin yozlaştığından, dumura uğradığından yadsınıp dururken, hâlâ toplum hastalıklarımıza reddiyeler koyamayışımız; toplum olarak acizliğimizi göstermiyor mu?

Bir siyaset cambazlığıdır sürüp gidiyor. Üç köşeli, beş köşeli kölemen insanlar, oynadıkları üstün tiyatroculuk rolleriyle her kesimi idare-i maslahatla eğliyorlar. Bir akşam (A) siyasetçisinin güzergâhında dolaşan, onun ofisinde semirtenler; ertesi gün (B) siyasetçisinin şaşaalı ofisinde, bir  önceki gün, (A) siyasetçisiyle neler konuştuklarının kritiğini yapabiliyorlar. Bir sonraki günde, (B) siyasetçisiyle konuşulanlar; (A) siyasetçisinin ofisinde masaya yatırılabiliyor. Yani laf alıp, laf satmalar bahsettiğim sekiz köşeli adamlar zaviyesinde kırıla gidiyor.

Böyle bir strateji belki siyasetçiler tarafından normal görülebilir. Hatta bu hâl; profesyonel siyasetin gereği gibi algılanabilir. Lâkin, böyle bir siyaset yapılanmasına malzeme olan sekiz köşeli insancıklar; yaptıkları davranışın hangi lügate sığdığını nasıl izah edebilirler? Ahlâki olarak, hiç de kabul görmeyecek bu seviyesizlik ve kalitesizliğin tevili mümkün müdür? Eğer mümkünse, birileri çıkıp bunun mümkün olduğunu bu topluma izah etsinler.

İki cephesiyle iki iktidar erkinden faydalanma cehti, çıkar amaçları doğrultusunda bugün itibariyle insan nefsine belki de çok hoş gelmektedir. Ama şu bilinmelidir ki, toplum hiçbir zaman kül yutmamaktadır. Çeşitli kesimleri bir anda idare edenleri bu toplum çok iyi bilip, bu tiplemeleri kıymeti harbiyesinden eskimiş bir çorap gibi çıkarıp atmaktadır. Kısa zaman dilimlerinde serdettikleri ikircikli ve riyâkar anlayışlarıyla hareket edenlerin, uzun soluklu zaman dilimlerinde hiçbir kalıcılıklarının olmayacağı da bilinmelidir.

İnsanların toplum hayatına kalıcılıklar bırakması elbette önemlidir. Bu kalıcılıklar; hayata eser bırakmak, dünyada dürüst davranış biçimleri sergilemek, mert olmak, doğruluklarla anılmak, zalimin karşısında susmamak, kölemen olmamak, eğilmemek, bükülmemek gibi hâllerdir. Bahsettiğin özellikler, bir insanın hayatındaki erdemliliklerdir. Esas kalıcılıklar da bunlardır.

İnsanlar hayatta, bahsettiğim erdem buutlarında anıldığı gibi, bunun ötesinde erdemsizliğin kol gezdiği ahlâk dışı, töre dışı, cemiyet dışı buutlarda da anılırlar. Makbul olan kalıcılık, elbette ki, müspet olan kalıcılıktır. Bilinmelidir ki, menfi davranışlarla beslenen kalıcılıklar her zaman toplumun bir safrası gibi görülür.

Özgür ifade biçimleriyle hayata tutunan ve memleket düşleriyle yarına kalıcı imzalar bırakmak isteyenler; bu memleketin gerçek sahipleridir. Onların kelâmları, yazdıkları, çizdikleri insan nefsine ağır da gelse, onların üslubu beyanları yıkıcılık değil, daimi olarak yapıcılıktır. Atalar; “Üslubu beyan, aynıyla insan” derken, insanların gösterdikleri üslûp çizgileriyle kendi karakterlerini temsil edeceklerini izah etmişlerdir.

Şimdi burada; “Üslûbu beyan, aynıyla insan” lafzı zaviyesinde; eğilen, bükülen, dansözler gibi kıvırtan, ikircikli davranan, laf alıp laf taşıyan, bir gün bir siyasetçinin, diğer gün diğer siyasetçinin güzergâhında gezinen insanlar mı hayatın üslûbuna uymakta; yoksa, delikan ruhuyla hiçbir haksızlığa ram olmayan, memleket düşleri için değerlerini satmayan, günübirlik çıkarlar için birilerine kul olmayanlar mı üslûbu beyan çizgisine uymaktadır. Hayatın üslûp çizgisinde, ‘aynıyla insan’ olmak zordur.

İdare-i maslahatçıların topluma yaydıkları kölemen hastalığından bu toplum kurtulmadığı müddetçe, hiçbir zaman iflah olduğumuz görülmeyecektir. İflah olabilmemiz; insanların kendileri olabilmesine, kulluğa kulluktan kurtulabilmesine, birilerinin aklıyla hareket etmemesine, özgür düşüncelerin yanında olmasına bağlıdır. Eğer, hâlâ bu çağda kula kulluk sürüyor; idare-i maslahatçılar kıymet görüyorsa; vay bu memleketin hâline!...

Dostçakalınız...