• BIST 97.098
  • Altın 259,334
  • Dolar 5,7330
  • Euro 6,4543
  • Kmaraş 22 °C
  • Malatya 20 °C
  • Kayseri 11 °C
  • Sivas 11 °C
  • Adıyaman 21 °C
  • Arpa tarlasındaki yangın için seferber oldular
  • İl Sağlık Müdürlüğü, aşırı sıcaklara karşı uyardı
  • Anız yakana, dekar başı 60 TL ceza kesilecek
  • Arpa tarlasındaki yangın için seferber oldular
  • İl Sağlık Müdürlüğü, aşırı sıcaklara karşı uyardı
  • Anız yakana, dekar başı 60 TL ceza kesilecek

HÜZÜNEVİ

Sevda KÜÇÜK

En büyük korkum beni bırakıp gitmesiydi. “İnsanın korktuğu başına gelir” derlerdi de inanmazdım ama öyleymiş. Evde tek başına kalamazsın diye oğlumuz kendi evine getirdi bir iki parça eşyamla. Sudan çıkmış balık gibi çırpınıp duruyorum, sığamadım çocukların yanına hep senden bahsedip ağlayıp morallerini bozuyormuşum, evde ki düzenlerini bozmuşum, kızım dediğim gelinim oğluma söylerken duydum. Senin yokluğuna mı, benim huzursuzluk veren varlığıma mı yanayım derken huzurevinde buldum kendimi.

Ses etmedim buraya gelirken onlar mutlu olacaksa benim nerde nefes almaya çalıştığımın ne önemi vardı ki. Zaten her yerde sen varsın her anımda yanımdasın…

 İlk zamanlar kapattım odaya kendimi ne yemek ne de konuşmak geldi içimden, kızgınlıktan değil kırgınlıktan. Senin acın kabuk bağlamadan benim buralara gelişim. Çalışanlar çok iyi, kibar ama evlat gibi değil ki…

Odada iki yatak var ama tek kalıyorum. İyi ki kimse yok gece ağladığımı bir duvarlar bir de ıslanan yastığımdan başka bilen yok…

Dün gece yan odadan hıçkırık sesleri geldi, bende uyumamıştım zaten. Dayanamadım gittim, ben yaşlarda bir hanım. Elinde telefon sandalyenin üzerinde hıçkırarak ağlıyor. Yanına gittim elimi omzuna bıraktım. Kan çanağı gözleriyle baktı. Oturdum karşısında ki yatağın üzerine, uzun bir süre o ağladı ben ağladım. Çocuklarını  aramış “özledim” demek için ama iki çocuğu da yoğun olduklarını söyleyip kapatmışlar telefonu. “Onlar küçükken birbirlerinden beni kıskanıp, o benim annem derlerdi birbirlerine. Ama şimdi ‘o senin annen demeye başladılar’ dedi ve hıçkırıklara boğuldu. Teselli edemedim ben de aynı durumdayım demeye dilim dönmedi, karşılıklı ağladık sadece…

 Bir akşam seninle hasta ziyaretine gitmiştik de oğlumuzu anneme bırakmıştık, biz eve gelene kadar ağlamış geldiğimizde de sarılıp ‘bir daha beni bırakmayın’ demişti, o gün geldi aklıma,  ikimizde ne kadar üzülmüştük.

Sessizce gözyaşlarımız konuşmuştu bütün gece. Odadan usulca çıkarken seslendi arkamdan ‘burasının adı huzurevi değil, hüzünevi olmalıymış aslında. Kimse mutlu değil kimse huzurlu değil, tek huzurlu olan bizi buraya bırakıp giden can parçalarımız’…

Sabah kahvaltıda o bayanın yanına oturdum. İsminin Nermin olduğunu çalışan bir kızdan duydum. ‘ Neden buradasın’ sorusunu duymamak için kimse göz göze gelmemeye çabalar gibiydi,  birisiyle bakışırsanız hafif bir tebessüm yeterli oluyordu. Dudaklarda küçük bir tebessüm lakin gözlerden hüzün akıyordu.

 Ziyaretçi saati demek ‘kedinin ciğer beklediği gibi beklemek’ dersem çok abartmış olmam galiba. Gelen ziyaretçilerle görüşürken en neşeli halimizi üzerime giyer görüşme bittiğin de asıl kıyafet olan hüzün baştan aşağı yapışır üzerimize…

Oğlumun geldiğini söylediklerinde kalbim yerinden çıkacak sandım. Elim ayağıma dolaşmıştı. 2.katta ki odandan fırlayıp indim aşağı. Tek başına küçük bir masanın yanında bekliyordu beni. Etrafa bakındım gelinim ve torunumu görmek için ama salon boştu. Beni görünce kalktı öptü ellerimden, kokusunu doyasıya çektim içime. Gözlerime yalvardım beni perişan, çaresiz göstermeyin, gözyaşlarımı göstermeyin diye. Torunumun okulu olduğu için gelemediğini duydum ve sonrası yok bende… O konuşuyor ama ben sadece izliyordum onu, oğlumuz ne kadar da sana benzemeye başladı, kaşlarını kaldırışı, gülümserken bir tane gamzesinin çıkması. Hem onu izliyor hem de dua ediyordum ‘ Allah’ım acısını gösterme’ diye…

Gitme vaktinin geldiğini oğlumun ayağa kalkıp elimi öpmesinden anladım. Sıkıca sarıldım. Aynı sen gibi koktu, boğazım düğümlendi ‘Allah’a emanet ol’  diyebildim son gücümle. Bir daha öptüm çektim kokusunu içime, son kez öpüp kokladığımı bilmeden…

Arkasından arabasına binene kadar takip ettim. Binadan çıkmasıyla gözlerimde ki yaşların boşalması bir oldu. Odaya çıkmaya gücü nereden buldum bilmiyorum…

Çekmeceden aile fotoğrafımızı alıp yatağa uzandım. Yanaklarımdan süzülen yaşlar gitmek için benden daha aceleciydiler sanki…  Son kez baktım resmimize. Tek başıma veda ediyordum evet, ama sana kavuşmanın verdiği huzurla kapattım gözlerimi…

 

 

Bu yazı toplam 146 defa okunmuştur.
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
Yazarın Diğer Yazıları
ÜYE İŞLEMLERİ
Tüm Hakları Saklıdır © 2009 Elbistan Kaynarca Gazetesi | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0344-415 0 415 | Faks : 0344-415 0 415 | Haber Scripti: CM Bilişim