Demokrasi, bulunduğu topluma göre renk renk çiçekler açan bir bahçe gibi de olabilir; kötüye kullanılan bir araç haline de gelebilir. Bilgi çağında orta çağı yaşayan toplumlarda demokrasinin halka yalatılan elma şekerinden farkı yoktur. Yalar yalar durursunuz, bir de bakarsınız ki rengi ve yapışıklığı yüzünüze gözünüze bulaşmış; şeker bitmiş, altından ekşi, kurtlu bir elma çıkmış.

Demokrasi; Feodalite’nıin, yani Orta Çağ anlayışının tersidir. Yazımızda, bu iki kafa yapısını karşılaştıracağız.

:

Birinde bilgi çağının özgürlüğü yaşanırken; diğerinde cehaletin prangaları insanları esir alır. Birinde ufkunuzda güneş batmaz; diğerinde dönülmez akşamın ufkuna mahkûm olursunuz. Birinde insana değer verilir; diğerinde güdülmek için sırtına eyer verilir.

Demokraside aklına güvenen insanlar vardır, bilgiye dayalı konuşur; diğerinde ağzı olan konuşur. Demokraside “tartışma kültürü” vardır. Diğerinde “biat” veya “”emanet kültürü” vardır.

Demokraside tek gerçek yol gösterici bilimdir; diğerinde ise kurnazların akılsızları gütmek için çevirdikleri filmdir.

Demokraside insanlar bir kez kandırılabilir; diğerinde ise yığınlar kandırılmaktan haz duyarlar.

Demokrasilerde ne karizmatik ne de prizmatik lider olur;  diğerinde ise lider kodu mu oturtur.

Demokrasilerde okuyan, düşünen, üreten birey çoktur; diğerinde ise sayıda var olan sallamada yoktur.

Her şey bir yana…

Kim ki kitap okuma oranı % 0.01 olan bir toplumda demokrasiden söz eder,  ona kargalar bile güler. Çünkü demokrasi eğitimli bireylerin ve refah toplumlarının rejimidir.

Kitap okuma oranı Japonya’da ve ABD’de %12, İngiltere’de ve Fransa’da %21 Türkiye’de ise on binde 1’dir. Bu hesapla bir Fransız 2000 Türk’e bedel oluyor. Ne kadar övünsek(!) azdır. Neyse,biz elma şekerimizi yalamaya devam edelim.