Bereketli Elbistan topraklarında dünden gelen üretimsel güçle, büyük sermaye gücünü yakalayan zenginlerimiz biliyoruz ki bir hayli çoktur. Kollektif ticaret anlayışıyla zenginlerimiz bir araya geldiğinde onlarca fabrika açma gücü mümkünken, şimdiye kadar bu alanda birkaç örnek dışında, bir şey gerçekleştirilmemiştir..
Önemli bir tespitle konumuza devam edecek olursak, Elbistan’ın iktisâdî hayatında zenginlerimizin ana sermayeleriyle üretim ve istihdama yönelik çalışmaları kutsallık olarak görülmeli, risksiz para kazanma yollarını tercih alanlarına almalarıysa büyük bir vebâl olarak görülmelidir.
İşte bu minvalde Elbistan’da, daha önceleri de yazdığım gibi, zenginlerimizin büyük bir kısmı üretim ve istihdama yönelik işler yerine, para kazanma yollarını risksiz ve meşakkati olmayan cephelerde aramaktadırlar. Kuyumculuk, borsa, bankalarda repo ve faiz tercihleri çoğu zenginimizin alın teri dökmeden para kazanma tercihleridir. Bunları kabullenmek mümkün değildir. Hatta böyle bir anlayış, gerek günümüz dünyası, gerekse ukbâ anlayışı açısından büyük bir vebâldir.
İyi gözlemlediğimizde bu topraklar üzerinde tek başına fabrika açacak bir çok zenginimiz mevcuttur. Bunun ötesinde bir çok zengin iş adamımızın birlikteliğiyle onlarca fabrikalaşma süreci ortaya çıkabilir. Sanayileşme ve fabrikalaşmanın örneklerini vilayetimiz Kahramanmaraş ve yanı başımızdaki Adıyaman’da görmemiz mümkünken, Elbistan’da sanayi, tarım ve hayvancılık kalkınmasının sürekliliğini görmemiz mümkün değildir. Yakınımızda bulunan iller ve ilçeler bir takım teşvik ve hibe kredilerini iyi kullanarak kabuklarını yırtarlarken, Elbistan bu paydan hiçbir zaman nasiplenmemiştir. Bunun sebebi hikmetini iyi düşünmek gerekir.
Sanayileşme ve fabrikalaşma trendi Elbistan cephesinde çok geç kalınmış bir rotadır. Bu yolda perdeyi açacak bir önder, bir aktör beklenmektedir. Zirâ, bizim insanımızın aklı biraz zahirdedir. İnanıyorum ki bu iktisadî perde açıldığında, fabrikalaşma ve sanayileşmenin bütün gerekleri Elbistan’da görülecek, istihdam problemimiz en az seviyeye inecektir.
Elbistan’a nüfus ve büyüklük açısından benzeyen bazı il ve ilçelere baktığımızda, bahsettiğimiz rota oralarda çok farklı gelişimlere uğramış ve gelişimler sürekliliğini artırır hâle gelmiştir. Misâl olarak Karaman’da, sanayileşme noktasında onlarca fabrikanın markalaşarak Türkiye’ye şamil olması ve üretilen markaların Pazar alanı bulması sevindiricidir. Özellikle bisküvi ve makarna fabrikalarıyla markalaşan Karaman, sanayileşme ve kalkınma perdesini yırtmıştır. Karaman gibi çok kaliteli tahıl ürünlerini yetiştiren Elbistan topraklarında, bisküvi ve makarna fabrikaları neden yoktur?
Evet! Şimdi soruyorum; en kaliteli buğdayların bölgemizde yetiştiği topraklarda bisküvi ve makarna fabrikaları niçin açılmaz ve açılamaz? Termik santralinin işletme artıklarından çimento hammaddesi hali hazırken, bir çimento fabrikası ortak anlayışla niçin kurulamaz?
Büyük çapta meyveciliğin geliştiği bölgemizde bir meyve suyu fabrikası ve özellikle domates tarlalarımızın yoğunluk kazandığı Elbistan’da niçin bir salça fabrikası düşünülmez? Tahılgillerin bütün çeşitlerinin alabildiğine bol ve kaliteli olduğu bölgemizde, kuru bakliyat paketleme tesislerinin sayıları niçin artırılmaz?
Tarla ve bahçe ürünlerimizin alabildiğine bereket saçtığı, mahsul alındığı bölgemizde; ürünlerin muhafazası ve ilerdeki zaman sürecinde ticarî hayata aktarılması için, soğuk hava depo sayılarının artırılması niçin akıllara gelmez?
Özellikle yirmi yıldır yılan hikayesine dönen ve bir takım siyasî ihtiraslar nedeniyle yapılması hep ötelenen Organize Ağır Sanayi Bölgesi; Elbistan ticaret ve açılımının can damarıyken, hâlâ niçin temeli bile atılmaz
Saydıklarımızın sayıları düşünüldüğünde daha da artırılabilir. Bütün bunların Elbistan’da gerçekleşmemesi içinse hiçbir sebep yoktur. Biraz samimiyet, biraz güven telakkisi ve birazda siyasî ihtiraslardan uzlaşma tavırları; senelerdir kaybettiğimiz ticarî canlılık ve kalkınmayı getirebilir. Bunların gerçekleşmesi için; önder ve aktörlere ihtiyaç vardır. Bu aktörler elbette ki başta ticaret örgütleri olup, bunların yanında mülkî ve yerel idare sahipleri de olmalıdır.
Süreklilik arz eden bir ticarî potansiyelin yakalanması topraklarımızda her zaman mümkündür. Şimdiye kadar ticarî konularda canlılığı yakalayamayışımızın sebebi; biraz siyasî ihtiraslar ve ihtilaflar, biraz güven telakkisinden uzak kalışlar, biraz da ticari hayata profesyonel bakamayışımız olmuştur. Bütün bunların, aklı selim bir anlayışla çözülmesi mümkündür. Son cümle yine söylüyorum; Elbistan’da bu perdeyi açacak bir önder, bir aktör beklenmektedir.
