Çağın getirdiği tereddütler içinde, hayat tarzımızdaki bir takım değerler her geçen gün yozlaşmaya ve değişimlere yönelirken, hissiyat ve hassasiyetlerimize biraz daha dikkat etmemiz gerekmektedir.

Mâlumdur ki, çocuklarımız yarınlarımızın teminatları ve ufuk çizgileridir. Onlar; bir takım kutsî değerler ve mefkurelerle yetiştirildiklerinde, içinde yaşadığımız toprakların ufuk çizgileri de bir o kadar aydınlık ve ferah olacaktır.

Mabetler, milletlerin hayatlarında uhrevi soluklanma, huzur bulma, Yaratan’la buluşma adresleridir. Özellikle İslâm toplumları için camiler; yediden yetmişe cem olma, uhuvvete erme, tevhit inancını pekiştirme mekânlarıdır. Nefsin ıslahında, sosyal hadiselerin konuşulmasında, maddî ve manevî eğitimlerin verilmesinde camilerimizin yeri çok önemlidir.

Ama ne acı bir gerçektir ki, günümüzün cari anlayışında camilerimiz; çoğu zaman sadece namaz kılınacak bir yer olarak algılanmakta, ihtiyarların uğrak alanları gibi görülmektedir. Oysa camilerimizin aslî yapısı ve işlevi; namaz ibadetinin yanında; manevî ve maddî ilimlerin verildiği mekânlar olmalıdır. 

Ve camilerimizin kapısı, yediden yetmişe herkese açıktır. Bu kapının içine girildiğinde; ağa, paşa, bey, maraba hepsi eşittir. Allah’ın evinde kimsenin kimseye üstünlüğü yoktur. Ki Allah katında üstünlük; “yalnız takva üstünedir”; camilerimiz de sadece ihtiyarlarımız için ayrılmış mekanlar değildir.

İşte bu noktadan yola çıkarak yazımızın konusuna gelecek olursak, zaman zaman camilerimizde rastladığımız küçük çocuklarımıza reva görülen bir takım muameleler bizleri üzmektedir. Camilere gelen çocukların bazı yaramazlıkları bazı cami cemaati  tarafından çok sert tepkiyle karşılanmakta, hatta çocuklar azarlar içinde camiden kovulmaktadır. Nihayetinde o afacanlar, adı üstünde çocukturlar. Yaramazlıkları ve afacanlıkları olacaktır. Cami mekanında gülecekler, konuşacaklardır. Onların yaptıkları mutlaka ki çocukluklarının getirdiği heyecan ve bazı kurallara akıllarının yetmediğindendir. Onlara kızmak, onlara azarlar işittirmek, hatta onları camiden kovmak hiç doğru değildir.

Yarınlarımızın teminatı, ufuk çizgilerimiz çocuklarımız eğer cami kapısından giriyorlar ve dinlerini öğrenmede iştiyak duyuyorlarsa hepsini baş tacı edip; onları edep, erkân, tavır, üslûp konularında eğitmemiz gerekir. Bırakınız birazcık yaramazlıkları da olsun... Camide yaramazlık yapan, konuşan çocukları namaz kılarken aramıza almamız, başlarını okşamamız onları camiye ve İslâm dinîne karşı daha da yakınlaştıracak; onları mayaları sağlam bir nesil hâline getirecektir. Hatta, ceplerimizde şeker bulundurup onlar geldiğinde ikram etmemiz, cami kütüphanesinde onları cezbedecek dinî motifli eserler bulundurup hediye etmemiz; camilerimizin gerçek misyonunu ortaya koyacaktır.

Bu tür davranışlarla karşılaşan çocuklar, küçük yaşlarından itibaren cami müdavimleri olacaklar; büyüdüklerinde de İslâm medeniyetinin kültürüyle bu toprakların gerçek sahipleri unvanını alacaklardır. Gerçek cami, cemaat, imam, namaz ekseninde yetişen bir neslin, bu vatana neler kazandıracağı da ayan beyan ortada olacaktır.

Bütün bu yazdıklarımızın çerçevesinde, özellikle cami cemaatindeki ihtiyarlarımız ve cami imamlarından ricamız; küçük çocukların ufak tefek yaramazlıkları hoş görülerek onların cami ve toplum hayatına kazandırılmasıdır. Çünkü, kızılan ve afacanlıkları nedeniyle camiden kovulan çocukların dinî hayatlarında büyük bir boşluk doğmakta, yürekleri uhrevî hazlardan uzaklaşmaktadır.

Hatta bir kısmı cami ve din düşmanı olarak hayatlarını idâme ettirmektedirler. Bunun vebâli çok iyi hesaplanmalı, bu konu hakkında çok hassas olunmalıdır.

Öyleyse; camilerimize yürek ve ayaklarıyla tutunmaya çalışan çocuklarımıza daha fazla ilgi, daha fazla şefkat göstermemiz gerekmiyor mu?