Bugünkü açmak istediğim konu mesleklerde ki tip farklılıkları. Tüm mesleklerde olduğu gibi bizim meslekte de iki tip vardır.  bu iki tip arasındaki uçurumsal farklılığa ışık tutmak. Mesleğimizin gittikçe yozlaştığını görmek beni gelecek adına son derece kaygılandırıyor.

Elbistan basını, şu anda bildiğim pek çok ilden gerek nicelik, gerekse nitelik yönünden oldukça ileri bir düzeyde.

Yeterli mi?  Asla.

Yeryüzünde sayılmayacak kadar çok meslek dalı var.

Bizim meslekte bu dallardan biri.

Her meslek erbabında olduğu gibi bizim meslekte de doğal olarak adam gibi olanı da var, olmayanı da.

Gazetecinin ekmeği, mesleğinin bir kazanımıdır.

Bize gazetecilik mesleği ile ilgili ilk anlatılanlar şunlardı:

Gazeteci haber atlatmayı kendisine ilke edinir, haberi araştırmaktan zevk alır.

Yaptığı bir haberin toplum yararına ses getirdiğini görmekten sonsuz mutluluk duyar.

Gazeteci insanlara faydalı olmaktan büyük bir haz duyar.

Ancak tüm bu hasletler bir türlü hayata geçmez geçerse de çok yüzeysel geçiyor.

Nedendir pek bilinmez ama bu konuya kafa yoranımız neredeyse yok gibidir.

Varsa da hayata geçmesi için çaba sarfetmiyoruz.

Gazeteciden başka hiçbir meslek dalının başında ‘yerel’ tanımı yoktur.

Ben daha hiçbir yerel doktorum diyen doktor’a, yerel mühendisim diyen mühendise veya yerel şoförüm diyene rast gelmedim.

Biz gazeteciler bu sıfatı niye kabullenmişiz anlamakta hala zorlanıyorum. Her şeyimiz merkezi ama adımız yerel, bunu biri bana izah ederse tüm meslektaşlarım adına sevineceğim.

Özellikle yerel diye tanımlanan gazetecinin aldığı maaş çok küçüktür.

Gazeteciler genellikle ay sonlarında aldığı maaşını bir ay nasıl yetireceğini kara kara düşünürler.

Birde gasteciler var ki Alllah bunlara sanki yürü ya kulum demiştir!

Bunlarda kendi içlerinde birçok dala ayrılırlar.

Kimi kendi gazetelerini çıkarır, kimi de işleyen gazetelerin çarkında volan dişlisi olurlar.

Bu gasteci arkadaşlar önemli bir ayrıntıyı göz ardı ederler.

Göz ardı ettikleri ayrıntı aslında çok önemlidir.

Göz ardı ettikleri ayrıntı: “Bu mesleği bıraktıklarında gördükleri saygıyı ve ilgiyi” göremeyecekleri gerçeğidir.

Bu acı bir gerçek. İnsanlar gazetecileri ve gastecileri, çalıştıkları kurumlar yüzünden severler.

Kimse aksini iddia etmesin.

Bizim milletimizin fetvası cebindedir.

Sıkıştığında çıkartır ve kullanır.

Bu gazeteci arkadaşların ışığı kısa sürede bir yıldız gibi parlar, sonra da kayar.

Bir balon gibi şişer şişer patlar ve gider.

Bizim işimiz, bilenin ağzından alıp bilmeyenin kulağına duyurmaktır.

Bizim işimiz olanı görüp görmeyenin gözünün önüne sergilemektir.

Bizim işimiz, bize doğru geleni değil, bizim istediğimiz gibi anlatmak değil.

Doğruyu yanlışı katkısız anlatıp, herkesin kendi doğrusunu oluşturmasını sağlamaktır.

Bizim işimiz gazetemizin tirajını artırmaktır.

Bizim işimiz gazetemizin okunurluluğunu sağlamaktır.

Bunun dışında başkaca bir uğraşımız olmamalı.

Çünkü gazetecilik zor bir iştir. Tüm mesaini alır, yine de yetmez.

Kısaca bizim işimiz gazeteciliktir…

Yoksa bu meslek bu kadar basit değil.

Tabiî ki para kazanacağız, ama reklamla, gazetemizi satarak, ilan alarak kazanacağız.

Reklam alırken de ‘İlanınızı kullanayım mı?’ demek şartıyla.

Yoksa ilan sahibinin haberi olmadan girilen bir ilanın o gazeteye hiçbir faydası olacağı kanaatinde değilim.

Bu yazım tüm gazeteci meslektaşlarıma açık bir çağrıdır.

Hiç kimse üzerine alınmasın...

Bu yazı bende dahil olmak üzere tüm gazeteci meslektaşlarıma geleceğimiz adına acizane bir uyarıdır.

Tüm bu yanlışlıkların içinde hepimiz şöyle veya bu şekilde bulunuyoruz.

Gelin bu yanlışlıklara pirim vermeyelim.

Gelin hep birlikte gazeteci olalım, gazetecilik yapalım veya en azından bu uğurda çaba sarf edelim.

İnanın o parkurda kazancıımız paradan çok daha iyi şeyler olacaktır.

Saygılarımla.